Dit is een groot deel van de weeskinderen die in ons kinderhuis wonen. Met links de kokkin Rajeswari. En rechts de weduwe van de pastor die het kinderhuis is gestart. Sunitha is in feite de echte ‘moeder’ van de kinderen. Zij regelt alle dingen en houdt oprecht van alle kinderen en wil het beste voor ze bereiken. Haar overleden man (Samuel) is met dit kinderhuis gestart.

Weeskinderen een vak leren

We zijn vanaf 2009 betrokken geraakt bij de zorg voor weeskinderen in de binnenlanden van Andra Pradesh in India. In het bergdorpje Chintapalli (zie op de kaart hieronder de rode stip) is er een ’tehuis’ voor hen gebouwd naast de lokale kerk van De Vaste Burcht. Uiteindelijk vonden daar 22 weeskinderen onderdak. De leeftijd varieerde van 2 tot 10 jaar. Om hun een toekomst te geven wilden wij de mogelijkheid scheppen om deze kinderen niet alleen algemeen onderwijs te geven, maar ook een vak te leren, zodat ze zelf (beter) in hun levensonderhoud kunnen voorzien. Vooral die vakscholing kost veel geld. We hebben daar al heel veel steun voor gekregen, maar steun blijft welkom. Inmiddels zijn 2 van de kinderen getrouwd en 6 anderen zijn ook aan het werk. Op dit moment beginnen weer 5 kinderen de opleiding aan een lokale vakschool. De komende jaren gaan de 9 resterende kinderen ook naar die school. En daarvoor hebben we nog steeds steun nodig.

Het bergdorpje Chintapalli ligt linksboven op de kaart bij de stip. Wij vliegen via de kustplaats Visakhapatnam (onderstreept op de kaart), een miljoenenstad. Wij verblijven dan in een hotel in Narsipatnam (rood onderstreept) en van daaruit moeten we 1,5 uur met de auto bergop naar Chintapalli waar het kindertehuis staat. De weeskinderen zelf komen uit kleine dorpjes in de oerwouden achter Chintapalli. Chintapalli is nu redelijk goed te bereiken omdat de lokale overheid wegen aan het verbeteren is. Er zijn echter nog geen hotels. Wij logeren daarom nog steeds in Narsipatnam waar een redelijk hotel staat. Wij Westerlingen kunnen niet bij de kinderen slapen. Niet alleen omdat er geen plek is, maar onze lichamen zijn niet gewend aan het slapen op de grond. En van het eten van hun voedsel zouden wij snel ziek worden. Daarom logeren wij in het grotere Narsipatnam. Vanuit daaruit reizen wij dan dagelijks naar de kinderen. Een reis van 1,5 uur heen en 1,5 uur terug.

Achtergrond van het kinderhuis

We zijn in 2009 bij De Vaste Burcht (DVB) betrokken geraakt. De 22 weeskinderen kwamen op ons pad doordat de zendelingen in de rimboe-dorpjes het evangelie deelden en zagen dat er weeskinderen op de vuilnisbelt van de dorpjes probeerden te overleven. Hun hart ging open voor deze kinderen. Via hun managing pastor benaderden ze DVB in Nederland. Wij hoorden er ‘per ongeluk’ over en hebben biddend besloten om die kinderen als het ware geestelijk en financieel te adopteren. Naast een bestaande kerk van een DVB-pastor in Chintapalli is een huis gebouwd voor die 22 kinderen. Eén kamer voor de jongens en één kamer voor de meisjes. Met stapelbedden die op en aan elkaar staan leven ze daar. Ze kwamen overigens niet allemaal tegelijk. Omdat de kerk er naast staat hebben de kinderen ruimte om in de kerkzaal hun huiswerk te maken en te spelen. Al die bewoners van die bergdorpjes horen bij de laagste kaste van India, de ‘onaanraakbaren’ of de ‘kastelozen’. Ze zijn niet in tel bij de overheid, maar wel bij God. Er is een Katholieke school vlakbij de kerk en daar gaan al onze kinderen naar toe totdat ze ongeveer 19 jaar zijn. Dan hebben ze een soort lager én middelbaar onderwijs gehad. Overigens is het niveau niet te vergelijken met Westerse opleidingen. En ná die school moeten ze nog een vakopleiding volgen. Dat kan sinds een aantal jaren in hetzelfde dorp Chintapalli.

Joke krijgt in de kerkzaal van de kinderen een door hen gemaakte jurk die ze moet aanpassen
Dit is de kerkzaal. Rechts (net niet zichtbaar) staat het kinderhuis.
De stapelbedden staan pal naast elkaar. De kamers zijn erg klein.

De pastor van de kerk, met zijn gezin, en het ‘koks-echtpaar’ wonen bij de kinderen en houden toezicht. De pastor geeft de kinderen ook ‘Bijbelles’. De kinderen zien ons als hun ‘papa’ en ‘mama’, maar de dagelijkse rol van een moeder wordt vervuld door de weduwe van de managing pastor die namens DVB het kinderhuis leidt. Zij woont in Narsipatnam. Haar dochter heeft de leiding over het totale werk van DVB in Andra Pradesh overgenomen na het overlijden van haar vader. Voor meer informatie daarover zie daarvoor de website van DVB.

VAKOPLEIDING

Inmiddels zijn van de oorspronkelijke 22 kinderen al 2 kinderen getrouwd en zij wonen niet meer in het kinderhuis. De kinderen die de opleiding hebben afgerond en aan het werk zijn wonen ook niet meer altijd in het huis. Soms wel in het weekend. Maar ze zien het ‘huis’ wel als hun ’thuis’ en ze zien elkaar als broertjes en zusjes. In de herfst van 2026 gaan weer 4 kinderen naar de vakopleiding die 2 jaar duurt met een aanvullend stagejaar. Stap voor stap vliegen de kinderen dus uit. Eind 2033 hopen we het project af te kunnen ronden. Tot die tijd hebben we steun nodig 😉.

Met de 5 soorten opleiding die de kinderen tot nu toe kunnen volgen, kunnen ze in de binnenlanden goed uit de voeten. Dit zijn de opleidingen.

  1. verpleegster/verpleger
  2. klusjesman/bouwvakker
  3. Laboratoriummedewerker
  4. dierenverzorging
  5. land- en tuinbouw

NIET MEER VEILIG

Wij waren gewend om elk jaar minimaal één keer de kinderen te bezoeken, maar sinds 2024 is dat niet meer veilig, zo verzekeren onze lokale pastors. De reden is dat lokale Hindoe-groepen op een of andere manier ‘jaloers’ zijn geworden op de steun die onze kinderen van ons krijgen waardoor deze ‘kastelozen’ opeens (in hun ogen) volwaardige burgers worden van India. Er is een reële dreiging dat ze ons gaan ‘gijzelen’ in ruil voor losgeld, als we zouden komen. We gaan er dus niet meer naar toe maar onderhouden contact via mail en WhatsApp.

De kinderen in de eetzaal
De kerkzaal (midden) staat naast het kinderhuis (rechts net zichtbaar)
De ambachtsschool heeft intussen 5 opleidingen
De meiden in hun ‘zondagse’ feestjurken doen een prachtig ingestudeerde dans voor ons in de kerkzaal.

Steunen?

Willen jullie dit project steunen, dan kan dat via de Stichting De Vaste Burcht in Hoenderloo. Dat is een ANBI Stichting. Bankrekening op naam van De Vaste Burcht ING Apeldoorn. Vermeld er dan wel bij dat het gaat om de vakopleiding voor de kinderen in Chintapalli.

NL68 INGB 0677 3081 83.

Ten name van Vakschool weeskinderen Chintapalli

Terug naar het overzicht van ConCeption.nl
Wij worden elke keer hartelijk welkom geheten door de kinderen. Op de achtergrond het kerkje met daarnaast het kinderhuis.
Alle schoenen gaan altijd uit als de kinderen het huis of de kerk binnengaan.
De kinderen hebben allemaal een dagelijkse klus. Ook hun kleren wassen, de vaat doen en schoonmaken van hun kamer.
Huiswerk maken. Ze zitten zo op de grond. Tafels en stoelen hebben ze alleen op school.
Elke dag worden er gekookt. Twee keer per dag rijst met een saus. Een keer per dag zit In die saus groente en af en toe kip.
De meiden zitten in hun gezamenlijke kamer dagelijks hun huiswerk te maken.